Neden “Aynı”lara Döneriz?

Hepimizin hayatında belirli örüntüler vardır. Bazen farkında olabileceğimiz kadar ortada ve açık bir şekilde durmuyordur bazense fark edebilmek için gözümüz yeteri kadar açık değildir. Biz farkında olsak da olmasak da döngülerimiz bir parçamızmışcasına bizimle gelir. Bizden parçalar taşır, bir parçamız haline gelebilir ve bize eşlik ederler.

Peki nedir bu döngülerimiz? Döngü, belirli aralıklarla benzer ya da aynı durumların/temaların farklı bağlamlarda karşımıza çıkması ve bizim aynı reaksiyonları göstermemizle kendini sürdüren örüntülerdir. Belki farkında bile olmadan uzun süredir yarattığımız bu örüntüleri besliyor olabiliriz. Hep aynı tarz insanları hayatımıza almak, ilişkilerde benzer beklentilere sahip olmak, aynı yerlerimizden kırılmak, benzer durumlarda kaçmak, belirli noktalarda vazgeçmek. Döngüler, merkezine bizi alıp bir spiral oluşturarak etrafımızda dönüp durmaya devam ederken kendimizi kaybolmuş halde bulabiliriz.

Neden “aynı”lara döneriz? Biz istemedikçe bazen aynı şeyler yine bizi bulur. “Artık o tür insanlarla ilişkilenmeyeceğim.” dedikçe karşımıza sadece o tür insanlar çıkar. “Artık bu tarz sözlere sinirlenmeyeceğim.” deriz ama o sözler bizi on ikiden vurmayı başarır, yine aynı şekilde öfkelenirken şahit oluruz kendimize. İçimizde neden yine aynı yerde olduğumuzun sorgulamasına girerken aynı zamanda da kendimize bunu istemediğimizi, bir daha bu durumun içinde bulunmayacağımızın sözünü vermeye çalışırız. Aynı hislerle, aynı sonuçlarla baş etmek istemeyiz. Döngülerimiz ise bize bir hikayeyi anlattığı için biz onu anlayana ve değiştirene dek orada bulunmaya devam ederler. Tüm bu tekrarlamalar bizimle ilgiliyken görmezden gelmeye çalışmak pek de işe yaramaz. Başka formlarda, başka insanlarla tekrar tekrar yüzleşmeye mecbur kalabiliriz.

Neden biz kaçmak istedikçe döngülerimiz bizi yakalar? Çünkü bu tekrarın hizmet ettiği bir nedensellik vardır. Kişilik yapılanmamız, geçmişte içinde bulunduğumuz olaylar/hisler/durumlar ve bunları ele alış biçimlerimiz gibi birçok faktör bizi belirli “aynı” sonuçlara götürür. Bir şeyler “öyle” olduğu için şu anda yine “bunları” yaşarız. Her bir örüntü benliğimizden parçalar taşır “öyle”lere ev sahipliği yapar. Kaçtığımız döngülerin içinde form bulan kendiliğimizi anlama çabasına girmek, bizi zorlayacak olsa da ilerleyebileceğimiz bir süreç başlatır. Neden aynı yerlere, insanlara, durumlara çekildiğimizi anlamak adeta öteki gibi kendimizi anlama olanağı tanır. Çoğu zaman çok emin olarak nedenselleştirdiğimiz döngülerimiz aslında çok daha farklı nedenler barındırıyor olabilir. Bu zamana kadar getirdiğimiz inançlarımız,oluşturduğumuz düşünce yapıları, hislerimizi anlamdırma biçimlerimiz ve bunlarla yarattığımız örüntüler bir süre sonra bizden o kadar bağımsızmış gibi görünebilirler ki döngünün “bizden” olduğunu görememeye başlarız. Kendimizden uzaklaşmak, anlam dünyamıza yabancılaşmak bizi kendi tekrarlarımız arasındaki ilişkiyi anlamlandırmaktan uzaklaştırır. Dış faktörlere bağlayıp kendimizden uzak tutmak isteriz. Bizimle ilgili olduğunu fark etmediğimiz döngüleri çözüme ulaştırma konusunda tökezleyebiliriz. Bu sebeple döngülerimizin nedenleriyle yüzleşmek en çarpıcı ancak aynı zamanda da en önemli dönüm noktasıdır. Nereden, nasıl ve neden döndüğümüzü anlamlandırabilirsek döngülerin içinde savrulmamaya başlarız. Kendimizi tanıdıkça spiralin aralıkları genişlemeye başlar. Hareket alanımız gitgide daha da artar, aynı yerden dönmek yerine döngüyü kırıp başka bir yolda ve biçimde devam edebilmek için alan yaratmış oluruz.